Uzupełniać brakujące zęby można na wiele sposobów, jednym z najbardziej naturalnych jest zastosowanie implantu stomatologicznego.

Implant stomatologiczny stanowi sztuczny korzeń wstawiony w miejsce usuwanego lub dawno usuniętego zęba, na którego podstawie odbudowywany jest ząb za pomocą korony protetycznej co pozwala uzyskać efekt jak najbardziej zbliżony uzębieniu naturalnemu.

Implanty są wykonane z tytanu, materiału całkowicie biozgodnego, organizm uznaje więc go za swoją integralną część. Zabieg implantu wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym i jest całkowicie bezbolesny. Wszczepiony implant wymaga zagojenia i połączenia z kością. Zajmuje to ok. 3-4 miesięcy w żuchwie (na dole) i 5-6 miesięcy w szczęce (na górze). Kiedy czas gojenia minie, następuje odsłonięcie implantu i rozpoczyna się część protetyczna – założenie korony, mostu lub protezy.

Wprowadzenie implantu podczas zabiegu chirurgicznego i następnie jego integracja nie stanowi dzisiaj jakiegokolwiek problemu, wtedy kiedy warunki kostne pacjenta są dobre. Potężnym wyzwaniem dla implantologii stanowią sytuacje kiedy braki w ilości kości szczęk nie pozwalają na umieszczenie wszczepu w zaplanowanym miejscu. Jeszcze 20 lat temu pacjenci z kiepskimi warunkami kostnymi w większości przypadków byli odsyłani z gabinetów implantologicznych. Dzięki dynamicznemu rozwojowi nauki dotyczącej implantów zębowych w obecnym czasie można zaoferować zabiegi odbudowy i regeneracji tkanki kostnej. Sytuacje, w których pacjent nie może zostać zaopatrzony w zęby na implantach są bardzo rzadko spotykane.

Implanty swoją funkcję jako stabilnego fundamentu sztucznego zęba, uzyskują w procesie osteointegracji. Proces ten polega na zrośnięciu się kości, w której wprowadzono implant z jego zewnętrzną powierzchnią. Możliwe jest to przede wszystkim dlatego, że implanty zębowe wykonane są z tzw. biokompatybilnego materiału czyli materiału który, nie powoduje powstania reakcji obronnej skierowanej przeciwko ciału obcemu umieszczonemu w organizmie. Znane jest kilka typów materiałów spełniających te warunki. Najczęściej stosowany jest tlenek tytanu, ostatnio jednak coraz bardziej promowany jest tlenek cyrkonu jako materiał przewyższający swoimi właściwościami standardowo stosowany w produkcji implantów tytan.

Zdolność połączenia się własnej kości z ciałem obcym czyli w przypadku uzupełnienia brakującego zęba implantem może być dodatkowo wspomagana poprzez zmianę kształtu powierzchni zewnętrznej implantu. Implanty zaraz po wyprodukowaniu są gładkie, posiadają tzw. powierzchnie maszynową. W tej postaci były stosowane z dużym sukcesem od momentu wprowadzenia pierwszego implantu tytanowego przez prof. Branemarka, do początków naszego wieku. W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku stwierdzono, że jakość połączenia implantu z kością można polepszyć poprzez zwiększenie powierzchni kontaktu implantu z tkankami kostnymi. Zewnętrzną powierzchnię wszczepu rozwinięto poprzez potraktowanie wyprodukowanych implantów kwasem, piaskowanie, bombardowanie jonami metali i innymi metodami znanymi jedynie producentom. Najprościej ujmując wszystkie te metody prowadziły ostatecznie do wytworzenia implantu o chropowatej powierzchni. W zależności od metody w jakiej przebiegał cały proces, powierzchnia zewnętrzna implantu wzrastała kilkukrotnie. Dzięki temu komórki kostne miały większe prawdopodobieństwo zakotwiczenia się swoimi wypustkami w strukturze wszczepu, co prowadziło ostatecznie do zmniejszenia ilości niepowodzeń do 5%.

Modyfikacje powierzchni zewnętrznej implantów prowadzone są nieustannie przez producentów i ośrodki badawcze. Dzisiaj większość implantów oprócz chropowatej powierzchni posiada także mikrogwint, który zmniejsza resorpcję kości po zabiegu chirurgicznym, czy też platform switching powodujący, że zanik kości po zaopatrzeniu implanta w łącznik i koronę protetyczną występuje bardzo rzadko.

Połączenie wszystkich cech nowoczesnych implantów warunkujących ich jak najlepsze zintegrowanie się z ludzkimi tkankami kostnymi powoduje, że zabiegi odtworzenia zębów przy pomocy wszczepów tytanowych są zabiegami wysoce przewidywalnymi. Niebezpieczeństwo odrzucenia implantu jest zmniejszone, powikłania po zabiegu mniejsze a długość użytkowania implantu zwiększona. Dzięki temu implanty zębowe stanowią w większości wypadków najlepszą alternatywę w przypadku wyboru sposobu uzupełnienia brakującego zęba i pozwalają na długotrwałe i funkcjonalne użytkowanie odtworzonego przy pomocy implanta zęba.

Najpierw należy przygotować się do zabiegu wprowadzenia implantów.

Przed wprowadzeniem implantu należy przede wszystkim skontaktować się z lekarzem, który będzie zabieg przeprowadzał. Najczęściej zaleci on likwidację ostrych stanów zapalnych i odpowie na pytanie czy wszczepić implanty można od razu czy potrzebne są dodatkowe zabiegi przedimplantacyjne warunkujące pozytywne zakończenie leczenia.

Lekarz może zalecić dodatkowe zabiegi obejmujące pozostałą część uzębienia, które pacjent będzie musiał przeprowadzić w okresie kiedy implanty się integrują. Zabiegi te będą niezbędne do prawidłowego zakończenia leczenia i wykonania prawidłowo ukształtowanych przyszłych zębów.

Potencjalnych pacjentów i tych decydujących się na przeprowadzenie leczenia implantami nurtują pytania dotyczące żywotności tego uzupełnienia . Odpowiedzi na te pytania są proste. Implant jest praktycznie niezniszczalny i można używać implantu do grobowej deski. Jednakże czasami z implantem dzieje się coś złego. Po wprowadzeniu implanta czy całkowitym zakończeniu leczenia problemy nie dotyczą samych implantów ale tkanek ich otaczających – kości i dziąsła.

Problem, który pojawia się najczęściej to brak integracji wszczepu. Spowodowany jest on tym, że pomiędzy zewnętrzną powierzchnią implantu a komórkami kostnymi nie powstało połączenie. Implant taki może wypaść samoistnie po kilku tygodniach od wprowadzenia lub wyciąga go lekarz najczęściej podczas wizyty, w której miał rozpoczynać się następny etap leczenia.

Kolejny problem dotyczący tkanek otaczających implant pojawia się znacznie później. Kość ma tendencję do zanikania wraz z wiekiem. Jako, że stanowi ona miejsce zakotwiczenia implantów czym więcej jej zanika tym słabiej osadzone są w kości implanty i tym mniejsza siła potrzebna jest na ich samoistne wypadnięcie. W idealnych warunkach kość, w której umiejscowione są implanty zanika bardzo powoli i nie istnieje ryzyko utraty przyczepu implanta do tkanki kostnej. Zanik kości może jednak następować szybciej. Przyczyną takiego stanu rzeczy mogą być braki w utrzymaniu higieny jamy ustnej, choroby ogólne, urazy a najczęściej unikanie wizyt kontrolnych w gabinecie stomatologicznym, w którym przeprowadzony był zabieg implantacji.

Implanty w większości przypadków nie sprawiają ich użytkownikom żadnych problemów i pozwalają cieszyć się zębami na nich odbudowanymi przez bardzo długi czas. Osoby, które poddały się zabiegowi odbudowy zęba na implancie muszą być świadome tego, że na długość okresu użytkowania nowych zębów ma wpływ dbałość o wszystkie elementy zdrowego trybu życia włączając w to należytą higienę jamy ustnej, odpowiednie odżywianie i lekarskie wizyty kontrolne.

Na sukces uzupełnienia zębów implantami w głównej mierze ma sposób w jaki zostaną wprowadzone w kość wyrostka zębodołowego szczęk.

Przede wszystkim implanty muszą być umieszczone w odpowiednim miejscu, co dosyć często nie jest jednoznaczne z miejscem gdzie poprzednio znajdował się ząb. Ważne jest aby cała powierzchnia implantu była pokryta kością i aby późniejsze procesy zachodzące podczas etapu gojenia i użytkowania zęba opartego na implancie nie doprowadzały do zaniku tkanki kostnej. Dosyć często podczas badania przedimplantacyjnego lub zabiegu okazuje się, że aby spełnić ten warunek potrzebne są zabiegi odbudowy i regeneracji kości.

Kolejnym warunkiem jaki powinien być spełniony podczas zabiegu jest odpowiednie postępowanie lekarza. Wprowadzenie implantu powinno odbyć się jak najmniej traumatycznie, ale z drugiej strony implant powinien wywierać odpowiedni ucisk na tkanki kostne. Wiąże się to z jak najbardziej przemyślanym użyciem narzędzi, tak aby nie doprowadzić do destrukcji lub nadmiernego przegrzania tkanek kostnych. Ucisk implantu na kość konieczny jest w celu utrzymania implanta w miejscu jego wprowadzenia, jego mechaniczne zakotwiczenie tzw. pierwotną stabilizację implantu. Dodatkowo kompresja wszczepu wpływa korzystnie na przebudowę kości tak aby mogła ona przenosić obciążenia podczas żucia pokarmów. Ucisk implantów na kość nie może być jednak nadmierny jako, że wtedy dochodzi do martwicy komórek kostnych i implant zostaje odrzucony. Precyzję i bezpieczeństwo przy wprowadzaniu implantów zapewniają specjalistyczne urządzenia, które pozwalają uniknąć powikłań.

Fizjodyspenser służy w czasie zabiegów implantologicznych do przygotowania podłoża pod implant, może być również stosowany do gwintowania otworów i wkręcania implantów. Ma szczególne zastosowanie podczas zabiegów na tkankach twardych, wymagających małych obrotów i jednoczesnego chłodzenia solą fizjologiczną. Służy nie tylko do resekcji wierzchołka, osteotomii, czy trepanacji wyrostka zębodołowego, ale także do modelowania i wygładzania kości oraz implantacji wszczepów zębowych. Jest także niezastąpiony podczas procedur usuwania zębów mądrości.

Oryginalna technologia Piezosurgery znacznie zwiększa możliwości kliniczne każdego chirurga i implantologa. Dzięki opatentowanym, kontrolowanym, trójwymiarowym drganiom ultradźwiękowym Piezosurgery znajduje szerokie zastosowanie w chirurgii stomatologicznej i szczękowej, implantologii, periodontologii, ortodoncji chirurgicznej.

Piezosurgery zostało stworzone, aby przezwyciężyć ograniczenia w precyzji wykonywania zabiegu i bezpieczeństwie śródoperacyjnym, które występują przy użyciu tradycyjnych narzędzi do cięcia kości. Umożliwia lekarzowi to, na co nie pozwalają inne instrumenty. W trakcie cięcia nie wydziela się nadmierna ilość ciepła, nie dochodzi do nekrozy kości. Zakres działania ultradźwięków Piezosurgery został opracowany specjalnie do cięcia tkanek kostnych z minimalizacją ryzyka uszkodzenia tkanek miękkich.

Dzięki inteligentnemu oprogramowaniu system sterowania jest nie tylko intuicyjny, ale gwarantuje także najwyższą wydajność i bezpieczeństwo pracy urządzenia. Wymiana końcówek roboczych jest niezwykle łatwa i szybka dzięki kluczowi dynamometrycznemu, który zapewnia także optymalną siłę dokręcania. Wszystkie elementy urządzenia przez które przepływa płyn, m.in. przewód rękojeści i sama rękojeść, są przystosowane do całkowitej sterylizacji.

Implanty nie powinny podlegać siłom mogącym powodować ich wyważanie lub przemieszczanie szczególnie podczas okresu gojenia. Najczęściej warunek ten zostaje spełniony poprzez dwuetapowe postępowanie. Implanty z reguły najpierw są wprowadzane a po okresie kilku miesięcy zaopatrywane w gotowy ząb czyli koronę protetyczną.

W przypadku natychmiastowego obciążania implantów, czyli zabiegów pozwalających zakończyć leczenie w kilka dni, wprowadzenie implantu powinno spełniać dodatkowe warunki. Warunkiem podstawowym jest tu odpowiednia modyfikacja położenia implantu tak aby nie ulegał negatywnemu wpływowi sił żucia podczas gojenia i tak aby można było wykonać uzupełnienie protetyczne będące w idealnej harmonii z zębami przeciwstawnymi. Warunki te nie zawsze mogą być spełnione.

Pozytywne zakończenie uzupełnienia brakujących zębów implantami jest procesem, w którym główny udział bierze odpowiednie postępowanie podczas zabiegu chirurgicznego. Dzięki rozwojowi nauki o implantach i zdobytej dzięki temu wiedzy nie jest to zadanie nad wyraz skomplikowane. Specjalistyczne narzędzia, którymi posługują się lekarze oraz świadomość ograniczeń wynikających z protokołu postępowania podczas zabiegu implantologicznego warunkują to, że leczenie braków zębowych implantami kończy się w większości przypadków sukcesem. Sposób w jaki przeprowadzane są zabiegi pozwala na integrację wszczepu bez przykrych powikłań a technika wszczepiania implantów daje możliwość długotrwałego cieszenia się swoimi trzecimi zębami.

Leczenie implantologiczne nie jest zabiegiem, z którym wiąże się duże niebezpieczeństwo powstania powikłań pozabiegowych. Najczęstszym powikłaniem jest odrzucenie implantu kilka tygodni po jego wprowadzeniu. Przyczyny niepowodzenia są dosyć złożone i nie wszystkie da się racjonalnie wytłumaczyć. Można tutaj przyjąć analogiczne rozumowanie jak w przypadku jakiejkolwiek ingerencji w ludzkie ciało. Przypadkowe skaleczenie może nie ulec samoistnemu wygojeniu i wymagać będzie dodatkowych zabiegów w celu jego wyleczenia. Bardzo rzadko takie niewinne skaleczenie może doprowadzić do różnorakich powikłań.

Większość implantów jest wykonane z tego samego materiału – tytanu. Od niedawna wytwarza się też implanty z tlenku cyrkonu. Implanty pakowane są w sterylne opakowanie, więc możliwości przeniesienia jakiegokolwiek zakażenia na pacjenta przy użyciu implanta nie istnieje. Użycie implanta droższego wcale nie oznaczać będzie, że zwiększy się prawdopodobieństwo jego przyjęcia i nie wystąpią powikłania. Jako, że tytan w każdym produkowanym obecnie implancie jest taki sam, możliwość wystąpienia problemów po implantacji wynosi 5%. Jest to odsetek na tyle mały, że odbudowując uzębienie przy pomocy implantów możemy być przekonani o pomyślnym zakończeniu leczenia ale mimo wszystko należy brać pod uwagę fakt, że implant może zostać odrzucony.

Implanty tytanowe są bardzo wytrzymałe na siły jakie wytwarzane są w jamie ustnej podczas procesu gryzienia pokarmów. Tlenek tytanu łączy się z komórkami kostnymi i w ten sposób stabilnie zakotwicza się w szczęce lub żuchwie, umożliwiając długotrwałe użytkowanie zęba opartego na tytanowym implancie. Proces połączenia tytanu z kością może być stymulowany i przyspieszany poprzez modyfikację tytanowej powierzchni implantu. Większość firm produkujących implanty ma swoją metodę tzw. rozwijania powierzchni śrub implantów. Nie ma statystycznych różnic w jakości oddziaływania na komórki kostne jednego typu rozwinięcia powierzchni implantu od drugiego. Faktem jednak jest, że praktycznie nie spotyka się dzisiaj implantów z nierozwiniętą powierzchnią i każdy producent stara się przekonać do swojego patentu na modyfikację powierzchni wszczepu twierdząc, że jego pomysł na stymulację komórek kostnych jest lepszy niż innego producenta.

Implanty wykonane z tlenku cyrkonu zachowują takie same właściwości wpływania na komórki kostne jak te wykonane z tytanu. Implanty cyrkonowe mają jedną niezaprzeczalną zaletę w stosunku do implantów tytanowych - mają kolor przyszłego zęba. Wszczepy wykonane z tlenku cyrkonu gwarantują to, że nawet po upływie wielu lat użytkowania implantu, kiedy nieuchronnie dochodzi do zaniku kości, nie będzie widoczna ciemna metaliczna śruba jak to mam miejsce w przypadku zastosowania implantów tytanowych, nie będzie też ryzyka przeświecania metalicznej struktury przez tkanki dziąseł, w przypadku kiedy pacjent ma tzw. cienkie dziąsło.

Lekarz, który przeprowadza zabieg implantologiczny nigdy nie może dać 100 procentowego zapewnienia na to, że implant zostanie przyjęty przez organizm. Postępując zgodnie z procedurami zabiegowymi daje pacjentowi duże szanse na to, że całość leczenia zakończy się pozytywnie, a odbudowane zęby przy wykonywaniu odpowiednich zabiegów higienicznych wykonywanych przez pacjenta pozwolą na wieloletnie utrzymanie początkowych dobrych wyników leczenia implantologicznego.

Implanty - przebieg leczenia

Leczenie implantologiczne, nawet przy zakładaniu jednego tylko implantu, musi trwać co najmniej kilka miesięcy. Dzieje się tak, ponieważ tytanowy wszczep musi mieć czas na zespolenie się z kością - tylko wówczas będziemy mieli gwarancję wytrzymałość i bezpieczeństwa użytkowania implantu.

Przebieg leczenia implantologicznego jest nieco bardziej skomplikowany niż przy prostych zabiegach usuwania próchnicy itp. Nie jest to jednak żadna "czarna magia" - warto, żeby każdy pacjent rozważający inwestycje w implanty był świadomy, co go czeka. Wyjaśnijmy sobie zatem, na czym polegają poszczególne etapy leczenia.

Etap I - Wszczepienie implantu

Pierwszym etapem zasadniczego leczenia implantologicznego jest wszczepienie implantu. Mamy tu do czynienia z zabiegiem chirurgicznym, polegającym na "wkręceniu" tytanowej śruby w kość żuchwy lub szczęki. Zabieg przeprowadzony jest w znieczuleniu miejscowym, pacjent nie odczuwa bólu.

Etap II- Wgajanie się implantu

Etap III – Pobranie wycisku

Etap IV – Przykręcenie łącznika oraz zamocowanie korony.