Wszystkie zabiegi wykonujemy w znieczuleniu miejscowym. 

Wbrew pozorom to nie samo ukłucie jest źródłem bólu. Przyczyną bólu przy aplikowaniu znieczulenia tradycyjną strzykawką jest rozpieranie tkanek – płyn znieczulający jest wtłaczany pod ciśnieniem co "rozpycha" tkanki i jest odczuwane jako ból o różnym natężeniu. Takie znieczulenie to dodatkowy stres i źródło strachu, zwłaszcza dla najmłodszych pacjentów, którzy strzykawkę znają już z gabinetu szczepień. Bólu, także tego który czujemy podczas podawania znieczulenia, wciąż obawia się większość Polaków. Boimy się strzykawki i igły. Boją się zwłaszcza dzieci. Dodatkowo komfort pacjenta po wizycie u dentysty jest znacznie obniżony przez odrętwienie tkanek - brak czucia i trudności w mówieniu.

The Wand to nowoczesne, sterowane komputerowo systemy do bezbolesnego podawania znieczuleń stomatologicznych. System składa się z małego komputera i specjalnej końcówki , która z wyglądu przypomina długopis.

Samo podawanie znieczulenie odbywa się manualnie – lekarz przykłada końcówkę do dziąsła pacjenta i pod kontrolą mikroprocesora podaje lek znieczulający. Końcówki aplikacyjne The Wand to niezwykłe narzędzia. Umożliwiają lekarzowi bezpieczne i bezbolesne podanie znieczulenia. Wyglądają niemal jak długopis, na którego końcu znajduje się krótsza bądź dłuższa igła. Specjalna technika prowadzenia końcówki w tkankach sprawia, iż pacjent nie odczuwa jej obecności w dziąśle. Dzieje się tak dlatego, iż cały czas trakcie wprowadzania w głąb tkanek igły aplikowany jest płyn znieczulający. Płyn tworzy pewnego rodzaju osłonę na czubku igły – tzw. płaszcz anemizacyjny. Oznacza to, iż do tkanek dociera najpierw środek znieczulający, a dopiero potem, do znieczulonych już tkanek, zbliża się igła. W efekcie igła porusza się w znieczulonych już tkankach i dlatego pacjent nie odczuwa jej obecności. Końcówki mają jeszcze jedną zaletę – absolutnie nie przypominają strzykawki. Szczególnie cieszy to zestresowanych pacjentów, zwłaszcza dzieci, którym strzykawka najczęściej niezbyt dobrze się kojarzy. Komputer cały czas informuje o kolejnych etapach przenikania leku do tkanek i kontroluje proces aplikacji - tempo podawania i ciśnienie. Płyn znieczulający aplikowany jest z prędkością fizjologiczną, tzn. taką, która pozwala tkankom na bieżąco wchłaniać dostarczany płyn – nie tworzy się wysokie ciśnienie, dlatego nie ma przykrego odczucia rozpierania dziąsła. Co ciekawe, wolne tempo aplikacji nie oznacza wcale, iż podawanie znieczulenia ciągnie się w nieskończoność. Podanie znieczulenia przy pomoc The Wand trwa ok. 3 min. w zależności od miejsca i techniki znieczulania, przy czym natychmiast po zakończeniu aplikacji tkanki są już znieczulone, można przystąpić do zabiegu. Przy tradycyjnych technikach czas oczekiwania na działanie środka znieczulającego od momentu wykonania zastrzyku wynosi ok. 10 – 15 minut.

Nie sposób przecenić jeszcze jednej zalety The Wand – brak odrętwienia twarzy. Pacjent cały czas zachowuje pełną mimikę, może normalnie mówić, twarz zachowuje naturalny wygląd. Dzieje się tak dlatego, iż The Wand umożliwia znieczulenie ściśle wybranego obszaru – np. jednego zęba, bez zbędnego znieczulanie dalej położonych tkanek miękkich. Bezpośrednio po zabiegu można powrócić do zwykłych zajęć, a osoby aktywne zawodowo samą wizytę mogą zaplanować nawet w połowie dnia.

Rodzaje znieczuleń:

- Zamrażanie czyli znieczulenie chlorkiem etylu przez obniżenie temperatury tkanek jamy ustnej.

- Znieczulenie powierzchowne po zastosowaniu środka w postaci aerozolu, żelu lub maści. Dla dzieci są to żele smakowe. Stosuje się też jako „znieczulenie przed znieczuleniem”, aby zminimalizować ból podczas ukłucia igłą.

- Znieczulenie nasiękowe przez nastrzyknięcie tkanek bezpośrednio w miejscu zabiegu, głównie dla zębów górnych.

- Znieczulenie przewodowe przez wstrzyknięcie środka w obręb lub bezpośrednie sąsiedztwo pnia nerwu, głównie dla zębów dolnych.

- Znieczulenie śródwięzadłowe przez wstrzyknięcie środka bezpośrednio do szpary ozębnowej – znieczulenie konkretnego zęba.

Usunięcie zębów czyli ekstrakcja

Jest to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu zęba z zębodołu przy użyciu odpowiedniego instrumentarium (kleszczy, dźwigni itp.). Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu przy zachowaniu aseptyczności pola operacyjnego. Wskazaniami do ekstrakcji zębów są generalnie stany chorobowe niepoddające się już leczeniu zachowawczemu. Najważniejsze to przewlekłe stany zapalne tkanek okołowierzchołkowych, głębokie złamania zębów czy zaawansowane stany paradontalne. Po usunięciu jednego lub kilku zębów, jeśli nie uzupełnimy braków protetycznie, następuje migracja zębów, utrata punktów stycznych i powstaje zgryz urazowy. Czasami istnieje konieczność usunięcia całkowicie zdrowych zębów ze wskazań ortodontycznych lub w czasie przygotowania jamy ustnej do protezowania.

Zalecenia po zabiegu ekstrakcji zęba

Przeprowadzenie zabiegów ekstrakcji zębów w minimalnie inwazyjny sposób, znacznie redukuje ryzyko ewentualnych powikłań. Jednakże na szybkość gojenia wpływa także postępowanie Pacjenta po zabiegu. Stosowanie poniższych zaleceń przyśpiesza ten proces oraz zmniejsza pozabiegowe dolegliwości.

1. Opatrunek założony przez lekarza należy trzymać w ustach przez pół godziny.

2. Przez dwie godziny po ekstrakcji nie wolno jeść i pić.

3. Nie wskazane jest palenie papierosów do 24 godzin po zabiegu.

4. W razie bólu lub niewielkiego krwawienia, zaleca się stosowanie na policzku zimnego okładu w okolicy usuniętego zęba.

5. Pierwsze mycie zębów może nastąpić po 12 godzinach od zabiegu, przy czym płukanie jamy ustnej należy wykonać bardzo ostrożnie. Nie wolno dotykać niczym rany.

Resekcja wierzchołka korzenia

Resekcja polega na usunięciu fragmentu korzenia, przy którym znajduje się zmiana okołowierzchołkowa. Usuwa się zakażoną lub zmienioną zapalnie tkankę wraz z wierzchołkiem korzenia. Po paru miesiącach miejsce to trzeba niekiedy wypełnić nową kością.

Chirurgiczne usuwanie zębów ósmych

Zęby mądrości tzw. ósemki są to ostatnie zęby stałe. U większości osób wyrastają między 17. a 30. rokiem życia. Zdarza się jednak, że niektórym wyrzynają się dopiero ok. czterdziestki. Bywa, że w łuku zębowym brakuje dla nich miejsca. Za sprawą ewolucji mamy teraz mniejsze szczęki, a dzięki przestrzeganiu higieny gubimy mniej zębów . Dla ósemek może więc być za ciasno. Prowadzi to do zatrzymania zębów mądrości. Całkowite zatrzymanie ma miejsce ,gdy ząb ze wszystkich stron otoczony jest kością, najczęściej leży poziomo i jest niewidoczny w jamie ustnej, ale może dawać dolegliwości bólowe. Częściowe zatrzymanie występuje gdy wyrzyna się fragment zęba a reszta jest zablokowana w kości, tworzy się wtedy bolesna kieszeń dziąsłowa i kostna. Zabieg usunięcia zębów mądrości wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. Około 12. roku życia można wykonać zdjęcie pantomograficzne, które pozwoli ocenić tzw. status zębowy ósemek, czyli sprawdzić czy są ich zawiązki i jak są ułożone. Czasem ortodonta może zalecić usunięcie zawiązka trzeciego trzonowca, aby zapobiec późniejszym problemom. Później, do 20. roku życia, powinno się poprosić stomatologa o ocenę wyrzynających się zębów, gdyż wtedy nie mają one jeszcze w pełni wykształconych korzeni i łatwiej jest je usunąć, jeśli zajdzie taka konieczność, rana po ekstrakcji szybciej się goi, a ryzyko powikłań jest mniejsze.

Podniesienie dna zatoki szczękowej

Utrata zęba znajdującego się pod dnem zatoki szczękowej ( górne trzonowce i przedtrzonowce) prowadzi do utraty kości. Mała ilość kości powoduje, że nie można wkręcić implantu bo będzie niestabilny. W odpowiednim miejscu umieszcza się substytut kości, zapewniając wystarczające oparcie dla umieszczenia implantu.

Więcej w tej kategorii: « Ortodoncja Protetyka »